Singielka właśnie robi jako bejbisitterka na weselu kogośtamzkimśtam.

Siedzi sobie w pokoju hotelowym, patrzy ukradkiem jak Mały-Bąbel śpi spokojnie w wykrohmalonej, eleganckiej pościeli, zupełnie nieświadom tego całego życia któredzieje się dookoła. Tak móc choć na chwilę przybrać tę bobasowatą beztroskę i radość z podskoku, z zajączka robionego telefonem na ścianie, z gonitwy za cieniem po chodniku, z odbijania kauczukówki... Fajnie jest móc to sobie przypomnieć choć na chwilę.

Ale ja nie o tym ;)

No widziałam, piękny ślub. Utkany ze spełnianych marzeń kolejnej dziewczyny w lekkiej i zwiewnej przyszłości w kolorze bieli. I nawet guli w gardle nie miałam. Ani kapki zawiści. Może tylko dziwnie mgliste uczucie 'ale to już było i musi być już nieważne'... Ktoś nawet ryżem rzucił, kwiaty, uściski, zdjęcia, bramka po wódkę, rzut kieliszkiem... Wszystko należycie i po kolei.

A nóżka nawet mi chodzi teraz w takt kolejnego 'sto lat', słyszę że goście się bawią ile sił w nogach i sercach w myśl zasady: "Jakie wesele takie całe życie". Może im się uda. Życzę tego. Bo przykra sprawa jak dzielisz jeden z piękniejszych Twoich dni z kimś, kogo chciałabyś teraz znienawidzić, albo chociaż wymazać z pamięci. A mój ślub był naprawdę piękny... życie może kiedyś też takie będzie, psia mać!

Pubikowana treśc pochodzi z bloga Singielka-W-Warszawie.